Αναδοχή: Νόμος είναι το δίκιο του παιδιού

ΑΠΟΨΗ / ΑΝΑΛΥΣΗ
by ThePressProject
Όροι χρήσης
Καθισμένη στο ευάερο και ευήλιο καφέ γνωστού ιδιωτικού γυναικολογικού νοσοκομείου της Αττικής το οποίο έχω επισκεφτεί για το ετήσιο τεστ-παπ που σώζει ζωές, παρακολουθώ τη συζήτηση που εκτυλίσσεται δίπλα μου μεταξύ δύο μεσήλικων γιατρών. Ο ένας, μαιευτήρας του εν λόγω ιδιωτικού, ψηλός, λίγο στρουμπουλός, μαλλιά λευκά και μουστακάκι μικρό, συμπαθής Πασόκος που ομολογεί μετά τύψεων «για τα κόκαλα των προγόνων του» ότι ψήφισε ΝΔ τον Σεπτέμβρη του ’15 γιατί φοβόταν τα χειρότερα. Ο άλλος, χειρουργός στο ΕΣΥ από τα γεννοφάσκια (του ΕΣΥ και της καριέρας του), μετρίου αναστήματος και βάρους, μαλλιά ψαρά και μουστάκι πλούσιο, συμπαθής Πασόκος που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη του ’15 επειδή τον έπρηξε η κόρη του αλλά ήθελε να μαυρίσει και τους Σαμαροβενιζέλους. Αφού περιδιαβούν διαλεκτικά από τον υπολογισμό των επικείμενων συντάξεών τους στις γαλλικές φρεγάτες και από τα καλοκαιρινά μπάνια στη διαπίστωση ότι «οι γυναίκες δεν μένουν πια έγκυες και όταν μένουν γεννούν σε δημόσια νοσοκομεία», φτάνουν στο επίμαχο θέμα των ημερών: την υιοθεσία (sic) από ομόφυλα ζευγάρια. «Όπα» συλλογίζομαι τεντώνοντας το αυτί μου «η συζήτηση απέκτησε ενδιαφέρον».