ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Κατοπτρικοί παιδήλικες σε έναν μεταϊστορικό κόσμο

Διονύσης Σκλήρης - Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα είναι, θεωρούμε, πολύ αποκαλυπτικό για την πολιτισμική συνθήκη στην οποία ζούμε. Πρόκειται για το βιβλίο του Φιλίπ Μυρέ «Αγαπητοί τζιχαντιστές» (εκδ. Μάγμα, Αθήνα 2017, μετάφραση: Νίκος Μάλλιαρης, τίτλος πρωτοτύπου: Chers djihadistes…, Fayard, Παρίσι 2002), το οποίο είχε γραφτεί λίγο μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις Η.Π.Α., αλλά διατηρεί την επικαιρότητά του ακόμη και σήμερα. Το βιβλίο συνοδεύεται από ένα πολύ διαφωτιστικό επίμετρο του Λάκη Προγκίδη.

Γιατί δικαιούται ο Νετανιάχου να ανησυχεί για τους φίλους του στην Ουάσινγκτον

Γιώργος Ρήγας - Πριν λίγες μέρες ολοκληρώθηκε στην Ουάσινγκτον το συνέδριο του πιο σημαντικού φορέα για την προώθηση της ισραηλινο-αμερικανικής συνεργασίας. Ο ισραηλινός πρωθυπουργός ήταν για μια ακόμα φορά το τιμώμενο πρόσωπο. Το εξαιρετικό κλίμα, οι εγκάρδιες συναντήσεις και οι πανηγυρικές ομιλίες επιβεβαίωσαν το άριστο επίπεδο στις σχέσεις των δύο χωρών. Και όμως, όσο μια μικρή λεπτομέρεια εξακολουθεί να απουσιάζει από το κάδρο, τόσο ενδεχομένως να είμαστε ενώπιον της γαλήνης προ της καταιγίδας.

Για τη σημασία της λέξης «δημοκρατία»

Arturo Íñiguez - Αν πω ότι κανείς από εμάς δε ζει σε δημοκρατία, ανεξαρτήτως από ποια χώρα προέρχεται, είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι αναγνώστες του The Saker θα συμφωνήσουν. Αλλά αν στη συνέχεια ρωτήσω πώς θα έπρεπε να είναι μια δημοκρατία, αμφιβάλλω ότι θα λάμβανα μια ομόφωνη απάντηση. Παρ’ όλα αυτά, προκειμένου να πείσουμε τους υπόλοιπους να απορρίψουν αυτό το σύστημα και να δοκιμάσουν κάτι άλλο, πρέπει πρώτα και κύρια να έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα για το πού θέλουμε να πάμε.

Oι καταναλωτές εξεγείρονται εναντίον της κακομεταχείρισης των ζώων, και η βιομηχανία της πτηνοτροφίας εκβιάζει πληρώνοντας νομοθετήματα

Glenn Greenwald, Leighton Akio Woodhouse - Την τελευταία δεκαετία, χάρη σε μια σειρά αποκαλύψεων που έκαναν οι ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων στις εργοστασιακές φάρμες και τα σφαγεία, έχει γίνει ολοένα και πιο δύσκολο να αγνοήσει κανείς τη φρίκη πίσω από τη βιομηχανία ζωικής αναπαραγωγής. Παρόλο που έχει λάβει πολύ λιγότερη προσοχή απ΄ ό,τι τα συστηματικά βασανιστήρια των γουρουνιών και των αγελάδων, δεν πρέπει να υπάρχει άλλο κομμάτι της ζωικής καλλιέργειας τόσο αποτρόπαιο όσο η παραγωγή αυγών, μια βιομηχανία στην οποία οι κλώσσες είναι περιορισμένες σε υπερβολικά μικρά κλουβιά για το σύνολο της βασανιστικής τους ζωής.

Βόρεια Κορέα: το τέλος της τελευταίας ψυχροπολεμικής διαμάχης;

Φραγκίσκα Μεγαλούδη - Πριν από λίγους μήνες η διεθνής κοινότητα παρακολουθούσε με αγωνία έναν «πόλεμο» στο twitter, όπου ο Ντόναλντ Τραμπ αποκαλούσε τον Κιμ Τζονγκ Ουν «ο κοντός με τους πυραύλους» και ο «τρελός αχυράνθρωπος», προειδοποιώντας τον ότι θα σβήσει τη Βόρεια Κορέα από τον χάρτη. Ο Κιμ με τη σειρά του τον αποκάλεσε κάτι που σε απλά ελληνικά θα μεταφραζόταν ως «γερο ξεμωραμένος» και οι τόνοι ανέβηκαν επικίνδυνα. Και ξαφνικά, από εκεί που αναλυτές και μέσα ενημέρωσης μας προειδοποιούσαν ότι ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος πλησιάζει, έρχεται η Νότια Κορέα να ανακοινώσει ότι θα γίνει συνάντηση μεταξύ Τραμπ και Κιμ και θα συζητηθεί μεταξύ άλλων το θέμα των πυρηνικών.

Combat 18:Ο φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον

Δανάη Καρυδάκη - Nazi punks/ Nazi punks/ Nazi punks, fuck off! Dead Kennedys, 1981

Το μυριοστόλιστο τραγούδι του μύστη

Σπύρος Γιανναράς - Τα μικρά, μικρότατα πεζά που συνθέτουν τη νέα συλλογή του Θοδωρή Γκόνη, Εφτά λευκά πουκάμισα, ονομάζονται μάλλον κατ’ ανάγκην διηγήματα. Κατ’ ανάγκη, ελλείψει του ονόματος που θα τα περιγράψει. Δεν είναι ιστορίες, ούτε ποιήματα, δεν είναι τραγούδια, δεν είναι δουλεμένες σκέψεις ή λογοτεχνικά σκαριφήματα. Δεν είναι τίποτα απ’ αυτά, αλλά κι όλα αυτά μαζί. Είναι πεζά ζυμωμένα με όλα τα καλά της ποίησης. Ποιήματα πλασμένα με τον πηλό της πεζογραφίας.

Κινηματογράφος και αποικιοκρατία: Η περίπτωση Gillo Pontecorvo

Φώτης Τερζάκης - Αν ο όρος «αντιαποικιακός κινηματογράφος» έχει κάποιο νόημα, ως κάποιου είδους εικαστικό παράλληλο των από τη δεκαετία τού ’70 λεγόμενων «μεταποικιακών σπουδών», γεννιέται ασφαλώς την περίοδο που κορυφώνονται οι δραματικοί αντιαποικιακοί αγώνες στην καπιταλιστική περιφέρεια, στη δεκαετία τού ’60• και αν πρέπει να υποδείξουμε μια ιδρυτική φιγούρα (ό,τι υπήρξε ο Edward Said για τη μεταποικιακή θεωρία), θα ήταν ασφαλώς ο ιταλός σκηνοθέτης Gillo Pontecorvo με την ταινία του Η μάχη τού Αλγερίου (1966): ένα αξεπέραστο υπόδειγμα πολιτικού κινηματογράφου – και μία από τις λίγες ταινίες για τις οποίες μπορεί αυτό να ειπωθεί με την πλήρη σημασία τής λέξης, χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη. O ίδιος ο Edward Said έγραψε κάποτε ότι «οι ταινίες του Pontecorvo La Battaglia di Algeri και Qeimada! είναι οι δύο σπουδαιότερες πολιτικές ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ» 2– και απομένει στην κρίση τού θεατή τους η επιβεβαίωση του αφορισμού.