ΖΗΝ #13- ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΣΥΡΙΑ «Ένθετο» περιοδικό από το ThePressProject

ΖΗΝ #13- ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΣΥΡΙΑ «Ένθετο» περιοδικό από το ThePressProject

Κυκλοφορεί το 13ο ΖΗΝ, με κείμενα των Ν. Βασιλόπουλου, Μ. Βόλκοβιτς, Δ. Καρυδάκη, Μ. Λιβιεράτου, Κ. Πουλή, Γ. Ρήγα, Δ. Σκλήρη, Δ. Σταματόπουλου, Φ. Τερζάκη, μεταφράσεις κειμένων των Jonathan Marshall και Jeffrey d. Sachs, και μία συνέντευξη του Joseph Daher.Το σχέδιο του εξωφύλλου είναι του Γιώργου Μικάλεφ.

Το ZHN κανονικά δεν έχει θεματική οργάνωση της ύλης. Επιλέγει μόνο τους συνεργάτες του και τους αφήνει να γράφουν ό,τι νομίζουν. Αυτό το μήνα επιλέξαμε να κάνουμε ένα αφιερωματικό τεύχος, για τον πόλεμο στη Συρία. Ο λόγος είναι ότι παρακολουθώντας τον δημόσιο διάλογο για τα όσα συμβαίνουν στη Συρία μένει κανείς με την εντύπωση ότι κυκλοφορούν πάρα πολύ ισχυρές, ακλόνητες βεβαιότητες, για μία κοινωνία για την οποία γνωρίζουμε πολύ λίγα. Ζητήσαμε από τους μόνιμους συνεργάτες μας αλλά και από μερικούς ακόμη αναλυτές που κρίναμε ότι έχουν να συνεισφέρουν σε αυτή τη συζήτηση να μας δώσουν κείμενα που να φωτίζουν την πολυπλοκότητα της κατάστασης τεκμηριωμένα και ψύχραιμα. Αυτό που κάνει την παρούσα συνθήκη εξαιρετικά πολύπλοκη (όχι μόνο για αυτόν που εμπλέκεται στη γεωστρατηγική ανάλυση και τις λεπτομέρειες των περιστασιακών συμμαχιών, αλλά και για όποιον προσπαθεί να βγάλει άκρη με τα ανθρώπινα και τη βία) είναι τι θα πει να παίρνει κανείς το μέρος της μιας πλευράς σε μία σύρραξη. Με άλλα λόγια ένα μεγάλο μέρος της δυτικής κοινής γνώμης είναι βέβαιο ότι ο Άσαντ και ο Πούτιν είναι τέρατα. Δεν πρόκειται να απαντήσω στο ερώτημα αν είναι και αν δεν είναι, παρότι θεωρώ μία λογική σκέψη ότι εγώ θεωρώ αχώνευτο κάθε περιφερειακό Υπουργό τριτοκλασάτης δημοκρατίας, πόσο μάλλον λοιπόν ανθρώπους που παίρνουν αποφάσεις ζωής και θανάτου. Η αφετηρία μιας τέτοιας αποτίμησης είναι πως σε αυτές τις περιπτώσεις η κάθε πλευρά νιώθει αποτροπιασμό για τη βία της απέναντι όχθης και δικαιολογημένη αγανάκτηση που νομιμοποιεί τη βία της δικής της όχθης. Υπάρχουν κείμενα λοιπόν που προσπαθούν να διερευνήσουν αυτήν τη λεπτή ισορροπία που απαιτείται προκειμένου να μην χρησιμοποιεί κανείς δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ταυτοχρόνως, ενώ θα ήταν μία θέση ψυχολογικά πιο αναπαυτική, αν μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι η μία πλευρά ασκεί προπαγάνδα ενώ η άλλη το δίκιο της, μπορεί τα πράγματα να είναι ακόμη χειρότερα. Το χαρακτηριστικό της αισχύλειας τραγωδίας είναι να έχει να επιλέξει κανείς ανάμεσα σε δύο δεινά. Είναι η δραματοποιημένη εκδοχή του «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα». Το δέος που νιώθει κανείς με άλλα λόγια τη στιγμή που ανακαλύπτει ότι δεν μπορεί να πέσει ούτε στο γκρεμό ούτε στο ρέμα αλλά ούτε και να μείνει ακίνητος.

Κι αν ο πρωθυπουργός της χώρας μας καθησυχάζει τους ψηφοφόρους του διαβεβαιώνοντάς τους ότι η Ελλάδα δεν θα συμμετάσχει σε καμία επιχείρηση εναντίον της Συρίας, μάλλον είναι πιο λογικό να πιστέψει κανείς την αμερικανική πρεσβεία όταν μας συγχαίρει για την καλή συνεργασία που έχουμε και θα έχουμε. Αυτό θα πει ότι δεν μπορούμε να διαλέξουμε ούτε το άσπρο, ούτε το μαύρο, ούτε το γκρι. Είμαστε αβέβαιοι για τα πάντα, αγνοούμε τα πάντα, και χρειάζεται συνεχώς να παίρνουμε αποφάσεις ζωής και θανάτου. Έξαλλοι αναλυτές μάς ζητούν να καταδικάσουμε τον εχθρό (τους) και εξοργίζονται αν δεν είμαστε αρκετά παθιασμένοι εναντίον του.

Ένας στρατηγός δεν διαθέτει την πολυτέλεια της σκέψης. Ενδέχεται για τυχαίους λόγους να είναι διανοούμενος και να του αρέσουν τα επιχειρήματα. Βρίσκεται όμως μέσα στο πεδίο της μάχης και πρέπει να πάρει αποφάσεις τώρα. Εμείς δεν βρισκόμαστε μέσα στο πεδίο της μάχης. Δεν εννοώ με αυτό αν βρισκόμαστε μέσα σε μία χώρα της οποίας θα χρησιμοποιηθούν οι αεροπορικές βάσεις για να απογειωθούν αεροπλάνα που θα βομβαρδίσουν. Μέσα στη μάχη είναι αυτός που έχει δει το σπίτι του να έχει γίνει χωράφι και τον αδερφό του διαμελισμένο από τους βομβαρδισμούς. Εμείς λοιπόν έχουμε την ιερή πολυτέλεια και μαζί υποχρέωση της σκέψης. Τα άρθρα που έχουν επιλεγεί δεν έχουν επιλεγεί προκειμένου να υποστηριχθεί μία μόνο συγκεκριμένη άποψη. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι είναι άρθρα που συνεισφέρουν σε αυτόν τον προβληματισμό αποφεύγοντας τις ευκολίες και τα στερεότυπα. Αυτό το έχουμε ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη όταν, όπως λέει το γνωστό κλισέ, αρχίζουν να ηχούν τα τύμπανα του πολέμου, δηλαδή όταν από την φασαρία είναι αδύνατο να ακούσει κανείς μία συνομιλία.

Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε την τραγική σύμπτωση, να κυκλοφορεί το περιοδικό λίγες ώρες μετά την έναρξη των βομβαρδισμών. 

Κάντε κλικ στην εικόνα για να δείτε τα περιεχόμενα: