ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Η απλή μέθοδος των τριών (και κάτι) εργολάβων

Μηνάς Κωνσταντίνου - Πριν από λίγες ημέρες, η Επιτροπή Ανταγωνισμού προχώρησε στην πρώτη σημαντική απόφαση επί θητείας της Βασιλικής Θάνου, βάζοντας το τελευταίο καρφί σε μία δαιδαλώδη υπόθεση διαφθοράς, τριών τουλάχιστον δεκαετιών. Τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν στις ξένες κατασκευαστικές εταιρείες έρχονται να προστεθούν σε εκείνα που είχαν προ διετίας επιβληθεί στις εγχώριες, για σύσταση καρτέλ και στήσιμο διαγωνισμών δημοσίων έργων επί τρεις δεκαετίες. Το καρτέλ των εργολάβων στα δημόσια έργα χτυπήθηκε, εκείνοι που επί δεκαετίες συνέπραξαν για να απομιζούν από τα δημόσια ταμεία δισεκατομμύρια καλούνται να πληρώσουν και η κυβέρνηση συγκρούστηκε με τη διαπλοκή. Τέλεια! Και τότε, γιατί κανείς δεν πανηγυρίζει;

Η Δύση λατρεύει τους Φαραώ

Barak Barfi - Λαμβάνοντας υπόψη την ιστορία της Αιγύπτου, δεν είναι άξια απορίας η τωρινή προσπάθεια του Προέδρου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι να παραμείνει στην εξουσία μέχρι το 2034. Και η αντίδραση των ΗΠΑ και της Ευρώπης στην υφαρπαγή της εξουσίας από τον Σίσι είναι μια ένδειξη ότι η Δύση δεν έχει εγκαταλείψει την νοοτροπία της σιωπηρής υποστήριξης απολυταρχικών αραβικών καθεστώτων ως εγγύηση της σταθερότητας.

Τι κακό έχουν τα fake news;

Κωνσταντίνος Πουλής - Τα fake news (οι «ψευδείς ειδήσεις») δεν έχουν υπερασπιστές στον δημόσιο διάλογο. Κανείς δεν διεξάγει μια σταυροφορία υπέρ τους, ώστε να έχει νόημα εμείς να αντιπαρατεθούμε κάνοντας μια σταυροφορία εναντίον τους. Βεβαίως, το να αποδομεί κανείς τεκμηριωμένα μια συγκεκριμένη ψευδή είδηση είναι μια ευγενής πράξη, την οποία αυτονοήτως επικροτώ. Όμως η γενική καταγγελία των ψευδών ειδήσεων στην καλύτερη περίπτωση συνιστά μια συναισθηματική διαμαρτυρία, άσφαιρη καίτοι άκακη, στη χειρότερη όμως συνιστά εργαλείο αποπολιτικοποίησης της συζήτησης για την ενημέρωση. Διυλίζει μόνο εξωφρενικές ειδήσεις και καταπίνει αμάσητη τη ριζικά προπαγανδιστική φύση των συστημικών Μέσων, η οποία είναι απείρως κρισιμότερη πολιτικά, την ώρα που εμείς συζητούμε λες και είμαστε όλοι μαζί σύμμαχοι εναντίον των τεράτων.

Η χώρα χωρίς παρελθόν: Η επίσκεψη του Αμερικανού Ουάλας Στέγκνερ στην Ελλάδα

Σπύρος Γιανναράς - Χθες βράδυ αγόρασα – το περίμενα πώς και πώς – την πρώτη μετάφραση διηγημάτων του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα Wallace Stegner στα ελληνικά, Το τραγούδι της Σάλπιγγας και άλλα διηγήματα, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gutenberg (Aldina). Όπως αναφέρει στον προσεγμένο του πρόλογο ο μεταφραστής (και διηγηματογράφος) Γιάννης Παλαβός, ο Στέγκνερ – ένας από τους πιο περίλαμπρους τεχνίτες της μικρής φόρμας – παραμένει εν πολλοίς άγνωστος· όχι όπως είναι φυσικό μονάχα στην Ελλάδα, αλλά και στη ίδια την γενέτειρα του.

Μπαροκουήρ ανατομία της εξουσίας στην «Ευνοούμενη» του Γιώργου Λάνθιμου

Διονύσης Σκλήρης - Η τελευταία ταινία του Γιώργου Λάνθιμου Η ευνοούμενη (2018) απασχόλησε με έναν καινούργιο τρόπο το κινηματογραφόφιλο κοινό. Το σενάριο δεν ήταν του Ευθύμη Φιλίππου, σταθερού συνεργάτη του Λάνθιμου σε όλες τις τελευταίες ταινίες του από τον Κυνόδοντα (2009) μέχρι τον Θάνατο του Ιερού Ελαφιού (2017), αλλά ένα εγκαταλειμμένο σχέδιο της Βρετανής Deborah Davis, που ανανεώθηκε με τη συνδρομή του Tony McNamara. Στο σημείωμά μας θα δούμε τα ιστορικά γεγονότα που ενέπνευσαν τους συντελεστές της ταινίας και στη συνέχεια ορισμένα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά της πρόσληψης από τον Γιώργο Λάνθιμο.

Τι είναι φιλοσοφία; Μέρος 2ο: Το ενέργημα του φιλοσοφείν

Φώτης Τερζάκης - Μιλώντας στο προηγούμενο μέρος για την αρχιτεκτονική τού φιλοσοφικού λόγου, αναφέρθηκα στους κατασκευαστικούς κανόνες τού συλλογισμού. Η τυπολογία των συλλογισμών, ήδη από την εποχή τού Αριστοτέλη, είναι στην πραγματικότητα ένα εκτεταμένο πεδίο στου οποίου τις λεπτομέρειες δεν χρειάζεται να υπεισέλθουμε εδώ• πρέπει απαραιτήτως όμως να έχουμε κατά νου τη διάκριση ανάμεσα σε δύο θεμελιώδεις μορφές συλλογιστικής πορείας – από εμπειρικές διαπιστώσεις στη συναγωγή (υποθετικών) γενικών νόμων, από τη μία πλευρά• και, αντιστρόφως, από αξιωματικές παραδοχές στον πορισμό επιμέρους εφαρμογών.

Έρνεστ Γουίδερς: Η διπλή ζωή ενός ακτιβιστή φωτογράφου που ήταν πληροφοριοδότης του FBI (Α+Β μέρος)

Alice Speri - Ο μεγάλος ακτιβιστής φωτογράφος Έρνεστ Γουίδερς καθόταν σε μια θερινή αίθουσα δικαστηρίου στο Μιζούρι, τον Σεπτέμβριο του 1955, όταν ο θείος του Έμετ Τιλ, ο Μόζες Ράιτ, κατέθετε στο δικαστήριο εναντίον δύο λευκών ανδρών που είχαν πάει στο σπίτι του ένα βράδυ και πήραν την 14χρονη ανιψιά του. Καθώς ο Ράιτ εναντιωνόταν σε μια ολόκληρη ιστορία που κρατούσε τους έγχρωμους αμερικανούς στη θέση τους, υψώνοντας το δάχτυλο και δείχνοντας έναν από τους δολοφόνους της ανιψιάς του, ο Γουίδερς αψήφησε τις οδηγίες της έδρας και πήρε μία από τις κλασικές φωτογραφίες της εποχής του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα.